Łączy nas sprzeciw wobec prowizorki, obietnic bez pokrycia których widzimy wokół siebie bardzo wiele – mówią Paweł Justyna i Błażej Filanowski, członkowie zarządu Stowarzyszenia. Za receptę na te łódzkie bolączki uważamy pracę u podstaw. Aby uczynić miasto bardziej przyjaznym dla mieszkańców animujemy niezależne życie kulturalne i działamy na rzecz ochrony zabytków.

Tak brzmi wstęp do tekstu Romana Czubińskiego o stowarzyszeniu, który ukazał się w piątek (2 grudnia 2011) w Dzienniku Łódzkim.

]]> http://www.fabrykancka.org/2011/12/z-pasja-do-starej-i-nowej-lodzi/feed/ 0 http://www.fabrykancka.org/2011/09/koncert-prinspolo-relacje/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=koncert-prinspolo-relacje http://www.fabrykancka.org/2011/09/koncert-prinspolo-relacje/#comments Sun, 25 Sep 2011 09:49:23 +0000 blazej http://www.fabrykancka.org/?p=2071 Read the Rest...]]>

„Kto nie był niech żałuje. Prinspóló zagrali 21 września w Łodzi świetny koncert. Mocno naładowany pozytywną energią. Zacznijmy jednak od początku.Wieczór zaczął się nietypowo, bo od darmowej projekcji filmu “Backyard”. Jest to pozycja obowiązkowa dla każdego fana islandzkich zespołów. Celowo unikam tutaj określenia: islandzka scena muzyczna, ponieważ sami muzycy odżegnują się od takiego klasyfikowania. Film pokazuje, jak dobrze znają się i przyjaźnią muzykujący Islandczycy, zwłaszcza ci z Reykjawiku. Począwszy od, zaczynających wtedy dopiero swą karierę, Retro Stefson, poprzez Hjaltalin, Borko, Sin Fang Bous, aż po FM Belfast i mum. Najbardziej urzekające w tym obrazie było to, jak wielką radość ze wspólnego muzykowania można odczuwać w nie najlepszych warunkach koncertowych. Bez regularnej sceny czy choćby podestu, na którym da się rozstawić sprzęt. Artyści oraz zgromadzona publiczność bawili się świetnie podczas tego “podwórkowego koncertu”. Muzycy, którzy nie zmieścili się na miejscu, które miało być sceną, ustawiali się na dachu. W pewnym momencie deszcz o mały włos nie pokrzyżował muzycznych planów realizatorów przedsięwzięcia, ale ostatecznie wszystko się powiodło. Krótkie wywiady z członkami zespołów, fragmenty występów oraz kilka ujęć zza kulis tego wydarzenia to tkanina, z jakiej uszyty jest ten film o młodości i jednoczącym wszystkich kreatywnym potencjale muzycznym. Punktem kulminacyjnym filmu jest brawurowe wykonanie przez FM Belfast “Underwear”, tak dobre, że aż spodnie spadają. Dosłownie i w przenośni. Po nim już tylko świetna scena w basenie. Polecam. Naprawdę warto obejrzeć.

Po krótkiej przerwie, podczas której w odstawkę poszły wszystkie krzesełka, co okazało się poźniej zbawienne dla dramaturgii koncertu i zostało docenione przez zespół, zaczął się solowy występ gitarzysty Prinspóló - Loji’ego Hoskuldssona, o wdzięcznym pseudonimie scenicznym Flame. W trakcie krótkiego setu zagrał i zaśpiewał trzy piosenki wprawiając publiczność w lekko melancholijny nastrój. Utwory brzmiały surowo, co dodatkowo podkreślał mocno zachrypnięty wokal.

Nawet spożycie przez członków Prinspóló ostro przyprawionej, diabelskiej pizzy nie spowodowało odwołania koncertu, a jeśli wierzyć perkusiście Kristjanowi Freyr mogło… Na szczęście wszystko odbyło się zgodnie z planem, choć zagrali w lekko zmienionym składzie, gdyż grająca na klawiszach Loa Hjalmtysdottir wyruszyła w trasę ze swoim macierzystym FM Belfast. Występująca w jej zastępstwie Berglind Häsler – prywatnie żona Svavara Pétura Eysteinssona, wokalisty Prinspóló oraz członkini grupy Skakkamanage dała radę.

Sam zespół nie musiał długo przekonywać do siebie publiczności. Była to pierwsza wizyta Prinspóló w Polsce i ich muzyka nie jest tutaj może bardzo dobrze znana, ale chwytliwe melodie i niebanalne poczucie humoru przełamało pierwsze, islandzkie lody. Wieczór pełen był niespodzianek z koronacją Lady Olgi oraz darami od fanów dla zespołu włącznie. Prezent mógł być z resztą tylko jeden: wafelki Prince Polo we wszystkich wersjach i smakach. Zaskoczeni muzycy próbowali się zrewanżować chęcią narysowania na koszulkach zespołu, polówki oczywiście, dowolnego, wybranego przez fanów logo.

Duch FM Belfast objawił się po raz ostatni tego wieczoru, gdy Svavar zaśpiewał solo akustyczną wersję “Underwear”. Ta sama wersja znalazła się również w podkładzie na napisach końcowych w filmie “Backyard”.Wszystkich, nawet samych muzyków, zaskoczył dodatkowy, wymuszony przez publiczność długimi oklaskami bis, podczas którego zagrali jeszcze raz Nidra strond z charakterystycznym rytmem, który aż prowokuje do marszu. Utwór, który porwał do zabawy absolutnie wszystkich.”

(Umolnij Muzykę.pl, autor: Radek Chudzik, 25.09.11)

————————————————————————————————

„Islandzkie dzieci mogą jeść słodycze tylko w sobotę. Dobrze, że ta zasada nie obejmuje muzyki tworzonej przez zespół Prinspóló. Grupa, która swoją nazwę zawdzięcza popularnemu w Islandii polskiemu wafelkowi Prince Polo, w środowy wieczór zagrała w Fabrystrefie. Mimo okrojonego składu (Lóa Hjálmtýsdóttir pojechała w trasę koncertową z zespołem FM Belfast), zespół świetnie poradził sobie z graniem na żywo. Brawa należą się przede wszystkim niezwykle żywiołowej sekcji rytmicznej, która szybko rozbujała słuchaczy. Grupa nie miała też żadnych problemów z nawiązaniem kontaktu z publicznością (choć śpiewała w języku islandzkim). Widownia nie tylko nie chciała wypuścić muzyków ze sceny, ale też… zasypała ich wafelkami Prince Polo. – Już nie mogę się już doczekać soboty – skomentował prezent Svavar Pétur Eysteinsson. Zanim jednak zespół uraczy się słodyczami, zagra jeszcze w Polsce dwa koncerty. Najbliższy z nich już w czwartek w Ostrzeszowie.”

(Gazeta Wyborcza, autorka: Olga Szymkowiak, 22.09.11)

Fabrykancka ponownie została opisana  na łamach Kroniki Miasta Łodzi. Tym razem w numerze „Łódź wystawiennicza” 1(53)/2011, której tematem przewodnim są łódzkie galerie sztuki.  O FabrySTREFIE można przeczytać w artykule Marcina Kieruzela – „Inicjatywy kultury alternatywnej”.

„Przestrzeń FabrySTREFY, ulokowana w dawnej fabryce Franciszka Ramischa należy dziś do największych i najciekawszych zarazem miejsc poświęconych kulturze alternatywnej. Niewiele galerii sztuki może się pochwalić sześciuset metrami kwadratowymi powierzchni wystawienniczej, niewiele lokali ma tyle miejsca dla organizowania koncertów i spotkań… do tego w tak atrakcyjnej industrialnej scenerii.” (Fragment artykułu. Strona 151)

Ma wielu fanów w Anglii, i to nie tylko w jego bazie – Manchesterze. Podczas pierwszej trasy po Irlandii sprzedał 800 kopii debiutanckiej EP-ki w ciągu ledwie dwóch tygodni, a ostatnio na kolana przed jego brodatym obliczem padła Walia. We wtorek w FabryStrefie zagra Kev Fox z zespołem.

Pochodzący z Middlesbrough wokalista i gitarzysta przyjedzie do Łodzi po raz pierwszy. W niektórych polskich miastach ma już jednak wierną publikę – obecna trasa jest jego czwartą w naszym kraju.

Click here to view the embedded video.

Kapelusik, broda, gitara akustyczna i głos to atrybuty, po których najłatwiej Foxa rozpoznać. Ten głos – łagodny, ale głęboki, silny, ale z nutą melancholii – każe powracać słuchaczom na kolejne koncerty i odtwarzać w nieskończoność nieliczne teledyski w internecie. Od jesieni jest tych nagrań więcej, bo ofiarą Foxa padł Andrzej Smolik. Ich wspólny utwór promował jesienią najnowszy album znakomitego producenta.

Click here to view the embedded video.

Kev Fox przywiezie zapewne ze sobą egzemplarze debiutanckiego longplaya pt. „King For A Day”. Materiał na niego zarejestrował w 300-letnim walijskim kościele.

Wtorek (31 maja). FabryStrefa, ul. Piotrkowska 138/140. Początek o godz. 20. Bilety: 10 zł.

Seks, przemoc, antyklerykalizm, rozrywka – to wszystko w 90 minutach filmu dokumentalnego „Zakazany owoc nr 6″, który będzie można obejrzeć w poniedziałek w FabrySTREFIE (ul. Piotrkowska 138/140, wejście od ul. Roosevelta 10). A to w ramach czwartej odsłony cyklu „Kosmopolitania”.
Bohaterem dokumentu jest Darek „Pała” Palinowski, autor kultowych punkowych komiksów. Palinowski jest żywą historią punk rocka w Polsce. W pierwszym pogo poturbowano go na początku lat 80., gdy był jeszcze nastolatkiem. Udzielał się jako twórca zinów oraz wokalista takich zespołów, jak 07 Zgłoś Się czy Amen. W czasie transformacji systemowej zaczął rysować komiksy. Od roku 2000 był uważany za zaginionego. Okazało się, że spędził kilka lat w Wielkiej Brytanii – żyjąc w skłotach i prowadząc nihilistyczny tryb życia. Dziś ma 41 lat i w poniedziałek będzie można go zapytać, czy wciąż – zgodnie z punkowym duchem – nie wierzy nikomu po trzydziestce. Po projekcji spotkanie ze znanym nie tylko w undergroundzie rysownikiem poprowadzi Wiktor Skok.

Podczas spotkania będzie można kupić w promocyjnej cenie antologię wydaną przez Kulturę Gniewu pt. „Zakazany owoc i bracia Kowalscy w jednym”. Dodatkowe atrakcje to projekcje wideo z udziałem Wendy O. Williams i The Plasmatics. Wstęp wolny.

Źródło: Gazeta Wyborcza Łódź

11 stycznia w FabrySTREFIE pierwsza odsłona „Kosmopolitanii” – cyklu wykładów, dyskusji, koncertów i projekcji filmowych poświęconych kosmopolityzmowi i futuryzmowi

Spotkania Teatralne 2010 zakończone. Dziś można nazwać je jednym z donioślejszych wydarzeń teatralnych roku. Także w skali kraju.

Po pierwsze udowodniły, iż prognozy o zapaści teatru alternatywnego są przedwczesne, że wciąż jest on zjawiskiem żywym i ewoluującym. Groszowy budżet imprezy sprawił, iż do Łodzi przyjechały tylko te zespoły, które identyfikują się z ideami Łódzkich Spotkań Teatralnych, najważniejszej polskiej imprezy teatru offowego. Tym bardziej cieszy wysoki poziom spektakli – świadectwo dużej artystycznej samoświadomości gości.

W ”Niedorodzonej” Teatru Identycznego dzięki świetnemu duetowi aktorskiemu (Julia Jakubowska i Katarzyna Turkowska) i pełnej napięcia choreografii, wynikające z siebie proste sceniczne gesty zmieniły się w teatralną poezję. Kwintesencją teatru społecznie zaangażowanego okazał się spektakl ”Silent disco” Art. 51 ze Zgierza, w karkołomny sposób przełamując barierę dzielącą aktora od widza.

Najradośniejsze wydarzenie przygotował jednak rozśpiewany Teatr Brama z Goleniowa. Śpiewem i muzykowaniem udało im się na godzinę wytworzyć na scenie (gdzie zaprosił widzów) prawdziwą plemieną wspólnotę. Wieczorem ze spektaklem ”Piołun”, którego premiera odbyła się 25 lat temu, groteskową opowieścią o koszmarze zniewolenia, pożegnał się Teatr Ósmego Dnia, symbolicznie dedykując go teatralnej alternatywie i Spotkaniom 2010.

Po drugie, co także ważne, zorganizowana w Teatrze Szwalnia wieczorna debata może wreszcie dać asumpt do uporządkowania spraw teatru niezależnego. Jego twórcy przyznają, iż z niezrozumiałych powodów wciąż umieszczany jest on w jednym worku z teatrem amatorskim, a działający w nim artyści w razie wykluczającego ich z pracy wypadku nie mogą liczyć na rentę.

- Środowisko teatru alternatywnego wie, że festiwal, który odbył się pod szyldem ŁST, nie ma nic wspólnego z jego wieloletnimi ideami. Wie o tym już też Ministerstwo Kultury, które go w tym roku dotowało – poruszyła palącą kwestię zawirowań wokól imprezy Ewa Wójciak, dyrektorka i aktorka Teatru Ósmego Dnia. – Należę do pokolenia, które o swoje prawa walczyło na ulicach i może trochę dziwię się, iż wy tego nie uczyniliście.

Mniej rozsądne, a bardziej dosadne sformułowania były przez organizatorów wyciszane. Debata miała bowiem zadecydować przyszłości Spotkań oraz zasadach, na jakich miałby działać teatr niezależny.
Jednym z pomysłów jest utworzenie federacji teatrów alternatywnych, wspólne planowanie pokazów oraz szeroko zakrojone poszukiwania środków na organizowanie środowiskowego festiwalu (choćby przez ”opodatkowanie” grup). Czy będzie się on odbywał w Łodzi – nie ma pewności.

Autor: Łukasz Kaczyński, Dziennik Łódzki