Adaptowanie kreatywnych idei oraz wysokiej jakości produktów i usług kultury jest charakterystyczna dla procesów rewitalizacji. Na poziomie rewitalizacji przestrzennej kultura ze swoim potencjałem może odgrywać pierwszoplanową rolę, zyskując akceptację i przychylność społeczności lokalnych dla działań przywracających miastom pierwotną bądź zupełnie nowa funkcję.

W Polsce termin ’rewitalizacja’ jest mocno eksploatowany, a projekty, które często określane są mianem rewitalizacyjnych, ograniczają się jedynie do odrestaurowania budynków i wprowadzenia w nie funkcji handlowych czy usługowych nastawionych na kreowanie konsumpcji. W projektach tych brakuje głównego elementu, najważniejszego dla rewitalizacji, tj. poprawy jakości życia mieszkańców. Odpowiedzialni są za to przede wszystkim urzędnicy, którzy w pogoni za sukcesem nie dopuszczają do realizacji projektów mających wartość dodaną, jaką jest aktywizacja społeczności lokalnych. Dzieje się tak, ponieważ urzędnicy nie są do tego przygotowani merytorycznie i skupiają się przede wszystkim na aspekcie finansowym czy wizerunkowym rewitalizacji. Problemem prowadzenia rewitalizacji, w tym jej społecznego oddziaływania, jest brak fachowców, którzy potrafią przekształcić teorię w praktykę. Brakuje również dalekowzroczności, dzięki której może być dostrzeżona potrzeba zmian mentalności i zachowań mieszkańców terenów poddanych rewitalizacji, skutkujących zachowaniem i pielęgnowaniem odrestaurowanej struktury miejskiej.

W aktualnym numerze pokazujemy inicjatywy, które nie bazują na wielomilionowych budżetach, jednak mają ogromne znaczenie dla pojedyńczych mieszkańców aglomeracji miejskich. Na wyróżnienie zasługuje akcja Fundacji All For Planet, dzięki której poprawia się stan zaniedbanych podwórek. Zapraszamy do działów „Wywiad” i „Prezentacja”, w których przybliżamy tę ideę i  pokazujemy przemianę miejskich przestrzeni. W tym numerze polecamy też uwadze Stowarzyszenie Fabrykancka, które działa w starej fabryce Ramischa przy ulicy Piotrkowskiej w Łodzi — rozmowę z jego założycielami można znaleźć w dziale „Młoda kultura”. Z kolei dla ciekawych świata tym razem mamy przykład kreatywnego miasta, jakim jest Bradford (dział „Kariera w kulturze”). Jak zawsze zapraszamy też do lektury „Analizy” Artura Zaguły i „Felietonu” Eweliny Anny-Nogi z portalu Kariera.com.pl

(purpose maj 2010)

Więcej na http://www.purpose.com.pl/



Kolejna porcja dobrej alternatywy w cyklu organizowanym przez Stowarzyszenie Fabrykancka w Fabrystrefie, czyli artystycznej przestrzeni w dawnej fabryce Ramischów, ukrytej dziś za tzw. Chinatown.
Zobaczymy trzy kapele. Łódzki Wolfgang in a Truck zadebiutował przed paroma dniami EP-ką wydaną nakładem nowej oficyny Cindie. Gra muzykę będącą wypadkową fascynacji postrockiem, dance-punkiem i gitarową muzyką brytyjską. Co nie znaczy, że nie ma własnego stylu, i to nie tylko dzięki obecności klawiszy i saksofonu. Kolejni debiutanci (EP „Goodnight in Warsaw”) to Paula i Karol, czyli indie-folkowy… tercet, przynajmniej odkąd do składu doszedł Igor Nikiforow znany z grupy Stwory. W roli gwiazdy wieczoru wystąpi bydgoski skład 3moonboys, od lat dobrze znany na scenie alternatywnej. Na kolejnych albumach (trzeci krążek „16″ ukazał się w ubiegłym roku) przypominają, że międzygatunkowy ferment to w Bydgoszczy domena nie tylko jazzmanów, ale także muzyków o rockowych korzeniach.

http://cjg.gazeta.pl/CJG_Lodz/1,104407,7973191,Fabryscena_vol__7.html

W ascetycznej pustce Fabrystrefy, sprawiającej wrażenie miejsca nie całkiem z tego świata, Paulina Plizga przedstawiła swoje prace.

Paulina Plizga w 1992 r. wyjechała z Polski do Paryża, by tam rozwijać się artystycznie. W 1994 r. zaprezentowała pierwszą kolekcję paryską, a później już co roku przedstawiała publiczności swoje prace. Stroje artystki cieszą się zainteresowaniem mieszkańców różnych części globu, są kupowane m.in. w Paryżu, Nowym Jorku, Los Angeles. Ubrania Pauliny Plizgi można nabyć także w Anglii, Holandii i Japonii.

W swoich pracach projektantka wykorzystuje technikę patchworku do tworzenia zadziwiających kombinacji. Sama autorka technikę tę nazwała NEST, czyli gniazdo. Stworzone w ten sposób stroje nawiązują do kolorowego świata ptaków, a elementy ubioru Pauliny Plizgi niejednokrotnie imitują ptasie pióra.

Stroje zaprezentowane wczoraj, 2 czerwca, na pokazie w ramach Fashion Week Poland, nie odbiegają od tej stylistyki. Projektantka ubrała modelki w kolorowe suknie, w których zastosowano technikę patchworku. Stroje były zdobione barwnymi elementami. Warto podkreślić, że artystka tuż przed zaprezentowaniem kolekcji czyniła na oczach widzów ostatnie poprawki tak, aby końcowy efekt okazał się perfekcyjny.

Zdecydowanie projektantce się udało – pokaz zrobił niesamowite wrażenie.

Źródło: http://netbird.pl/a/516/12165,1

DIFFUSION to strefa off FashionPhilosophy, na którą składają się przede wszystkim pokazy mody prezentujące projekty alternatywne, wystawy z pogranicza mody i sztuki, offowe showroomy oraz działania w przestrzeni miejskiej i eventy muzyczne. Temat przewodni wszystkich prezentacji to „przenikanie/rozproszenie – diffusion”.

To przenikanie było bardzo widoczne w pokazie Pauliny Plizgi. Atmosfera była niezwykła – artystka wykańczała kreacje na naszych oczach, tuż przed wyjściem modelek na wybieg. U wylotu sceny, pomiędzy rozwartymi kotarami stał stolik, na którym znajdowały się materiały potrzebne Paulinie do ostatnich poprawek: farby, materiały, taśma, pędzle, wałki itd. I tak, zanim modelka zaprezentowała kreację, najpierw widzieliśmy jak powstają na niej ostatnie linie oraz detale – to było dynamiczne, a sztuka przenikała przez modę i na odwrót. Sama prezentacja stroju była raczej statyczna – modelki poruszały się wolno, zastygając nieruchomo w kilku miejscach. To umożliwiło przyjrzenie się szczegółom.

Paulina, jak chyba każdy projektant, lubi eksperymentować. Wtorkowa prezentacja miała charakter happeningu, podobnego do tego, jaki zaprezentowała w 2005 roku w Japonii, kiedy to publiczność mogła śledzić na żywo jej proces twórczy.

Plizga niewątpliwie ma swój styl. Na łódzkim pokazie zobaczyliśmy stroje wykonane w lubianej przez nią technice patchworku, w czym również możemy dopatrzeć się motywu przewodniego, czyli przenikania. Wszystkie z zaprezentowanych kreacji to sukienki.

Autor: Emilia Białecka
Źródło: http://www.mmlodz.pl/5063/2009/6/3/fashion-week-paulina-plizga-w-fabrystrefie?category=news

Zwiedzając wystawę możemy przenieść się w czasie i przeżyć swoistą podróż począwszy od rozwoju zakładów Ramischa w XIX w., przez stagnację w dwudziestoleciu międzywojennym, aż po współczesność, czyli zaplecze łódzkiego „China Town”.

Większość prac ukazuje zmiany zarówno samego budynku fabryki, jej wnętrz i charakteru, jak i otoczenia. W pomieszczeniach galerii można zapoznać się również z projektem i wizualizacjami planowanej rewitalizacji obiektu.

Czeski emigrant Antoni Ramisch przybył do Łodzi w latach 30. XIX wieku. Miał wówczas jedynie kilka ręcznych krosien, które stały się zalążkiem tkackiego zakładu. Wnuk Antoniego, Franz, miał już dostatecznie dużo kapitału, aby wybudować fabrykę, w której dziś mieści się Galeria FabrySTREFY.

Wystawa jest czynna od piątku do niedzieli (17.00-20.00) do 10 kwietnia br.
źródło: http://www.mmlodz.pl/4066/2009/3/21/wystawa-tovarna-ramischa?category=interwencje