Halla Nordfjord – PiotrkOFF Festival i fabrySCENA

Dwa wieczory. Dwa koncerty. Ta sama postać. Delikatna songwriterka z Islandii, za którą się tęskni i o która śpiewa proste, akustyczne piosenki.

Kiedy wybierałem się na piątkowy koncert Halli Nordfjord nie wiedziałem jeszcze, że jej utwory wywołają we mnie tak silne emocje, że będę chciał usłyszeć je jak najszybciej po raz kolejny. Jej głos chyba nikogo nie pozostawia obojętnym, działa narkotycznie, urzeka i hipnotyzuje tak, że słuchacz domaga się następnej dawki muzyki, która sprawia, że człowiek staje się lepszy. Jej muzyka to idealne antidotum na pędzący szaleńczo świat. Warto zatrzymać się i posłuchać.

Wieczór w kościele. (Piotrków Trybunalski 7.10.2011)

Halla (jej imię wymawiamy Hatla) wystąpiła w gościnnych wnętrzach kościoła ewangelicko – augsburskiego w Piotrkowie Trybunalskim. Koncert otwierał trzydniowy festiwal PiortkOFF ART Festival, na którym obok Halli wystąpiły takie zespoły jak Pustki, L.Stadt czy Twilite.

Miejsce, w którym Halla zaśpiewała, narzucało nastrój powagi i podniosłości. Można było odnieść wrażenie, że artystka była jakby trochę przytłoczona przestrzenią, ale było to tylko złudzenie. Islandka wystąpiła w wieczorowej sukni i akompaniując sobie na gitarze snuła swoje eteryczne opowieści o miłości, jej braku, o odległej islandzkiej wiosce, o siostrach i o innych sprawach, o których nie miałem pojęcia z powodu mojej nieznajomości islandzkiego. Jej głos brzmiał wręcz idealnie dzięki naturalnemu pogłosowi kościelnego wnętrza, a koncert był zdecydowanie za krótki, co podyktowane było festiwalowymi warunkami. Halla grała około pół godziny więc miałem spore uczucie niedosytu, które miało zostać w pełni zaspokojone już na drugi dzień podczas kolejnego koncertu artystki.

Wieczór w fabryce. (Łódź 8.10.2011)

Łódzki występ odbył się w fabrySCENIE. W miejscu, w którym niespełna trzy tygodnie wcześniej znakomicie przyjęty koncert dali rodacy Halli z Prinspolo. Halla zagrała w skąpo oświetlonej sali, w intymnej atmosferze. Jakże innej od monumentalnej atmosfery kościelnej nawy. Songwriterka czuła się zdecydowanie pewniej i było to słychać wyraźnie. Śpiewała swobodniej. Brzmiała oczywiście inaczej niż dzień wcześniej w Piotrkowie, ale nie będę tutaj porównywał akustyki kościoła z warunkami pofabrycznej przestrzeni. W obydwu tych przestrzeniach piosenki Halli zagrały równie pięknie i magicznie.

Jej koncerty wypełnił głównie materiał pochodzący z dwóch EP-ek: “When I Go” i “Tip – Tap”, które samodzielnie przygotowane przez artystkę rozchodziły się jak świeże bułeczki i były na bieżąco “produkowane”, ale nie obyło się też bez niespodzianek. Zarówno w Piotrkowie, jak i w Łodzi usłyszeliśmy cover “Love Will Tear Us Apart” z repertuaru Joy Division, w wersji być może dla niektórych zbyt delikatnej, ale trzeba to przyznać, równie przejmującej jak oryginał.

Czekam niecierpliwie na następną, polską trasę Halli Nordfjord, która zapowiadana jest już niebawem. Debiutancka płyta to wciąż sprawa bliżej nieokreślonej przyszłości, ale może już niedługo będziemy mogli cieszyć się fonograficznym debiutem Halli.

Radek Chudzik
Źródło: http://www.uwolnijmuzyke.pl/halla-nordfjord-piotrkoff-festival-i-fabryscena

„Kto nie był niech żałuje. Prinspóló zagrali 21 września w Łodzi świetny koncert. Mocno naładowany pozytywną energią. Zacznijmy jednak od początku.Wieczór zaczął się nietypowo, bo od darmowej projekcji filmu “Backyard”. Jest to pozycja obowiązkowa dla każdego fana islandzkich zespołów. Celowo unikam tutaj określenia: islandzka scena muzyczna, ponieważ sami muzycy odżegnują się od takiego klasyfikowania. Film pokazuje, jak dobrze znają się i przyjaźnią muzykujący Islandczycy, zwłaszcza ci z Reykjawiku. Począwszy od, zaczynających wtedy dopiero swą karierę, Retro Stefson, poprzez Hjaltalin, Borko, Sin Fang Bous, aż po FM Belfast i mum. Najbardziej urzekające w tym obrazie było to, jak wielką radość ze wspólnego muzykowania można odczuwać w nie najlepszych warunkach koncertowych. Bez regularnej sceny czy choćby podestu, na którym da się rozstawić sprzęt. Artyści oraz zgromadzona publiczność bawili się świetnie podczas tego “podwórkowego koncertu”. Muzycy, którzy nie zmieścili się na miejscu, które miało być sceną, ustawiali się na dachu. W pewnym momencie deszcz o mały włos nie pokrzyżował muzycznych planów realizatorów przedsięwzięcia, ale ostatecznie wszystko się powiodło. Krótkie wywiady z członkami zespołów, fragmenty występów oraz kilka ujęć zza kulis tego wydarzenia to tkanina, z jakiej uszyty jest ten film o młodości i jednoczącym wszystkich kreatywnym potencjale muzycznym. Punktem kulminacyjnym filmu jest brawurowe wykonanie przez FM Belfast “Underwear”, tak dobre, że aż spodnie spadają. Dosłownie i w przenośni. Po nim już tylko świetna scena w basenie. Polecam. Naprawdę warto obejrzeć.

Po krótkiej przerwie, podczas której w odstawkę poszły wszystkie krzesełka, co okazało się poźniej zbawienne dla dramaturgii koncertu i zostało docenione przez zespół, zaczął się solowy występ gitarzysty Prinspóló - Loji’ego Hoskuldssona, o wdzięcznym pseudonimie scenicznym Flame. W trakcie krótkiego setu zagrał i zaśpiewał trzy piosenki wprawiając publiczność w lekko melancholijny nastrój. Utwory brzmiały surowo, co dodatkowo podkreślał mocno zachrypnięty wokal.

Nawet spożycie przez członków Prinspóló ostro przyprawionej, diabelskiej pizzy nie spowodowało odwołania koncertu, a jeśli wierzyć perkusiście Kristjanowi Freyr mogło… Na szczęście wszystko odbyło się zgodnie z planem, choć zagrali w lekko zmienionym składzie, gdyż grająca na klawiszach Loa Hjalmtysdottir wyruszyła w trasę ze swoim macierzystym FM Belfast. Występująca w jej zastępstwie Berglind Häsler – prywatnie żona Svavara Pétura Eysteinssona, wokalisty Prinspóló oraz członkini grupy Skakkamanage dała radę.

Sam zespół nie musiał długo przekonywać do siebie publiczności. Była to pierwsza wizyta Prinspóló w Polsce i ich muzyka nie jest tutaj może bardzo dobrze znana, ale chwytliwe melodie i niebanalne poczucie humoru przełamało pierwsze, islandzkie lody. Wieczór pełen był niespodzianek z koronacją Lady Olgi oraz darami od fanów dla zespołu włącznie. Prezent mógł być z resztą tylko jeden: wafelki Prince Polo we wszystkich wersjach i smakach. Zaskoczeni muzycy próbowali się zrewanżować chęcią narysowania na koszulkach zespołu, polówki oczywiście, dowolnego, wybranego przez fanów logo.

Duch FM Belfast objawił się po raz ostatni tego wieczoru, gdy Svavar zaśpiewał solo akustyczną wersję “Underwear”. Ta sama wersja znalazła się również w podkładzie na napisach końcowych w filmie “Backyard”.Wszystkich, nawet samych muzyków, zaskoczył dodatkowy, wymuszony przez publiczność długimi oklaskami bis, podczas którego zagrali jeszcze raz Nidra strond z charakterystycznym rytmem, który aż prowokuje do marszu. Utwór, który porwał do zabawy absolutnie wszystkich.”

(Umolnij Muzykę.pl, autor: Radek Chudzik, 25.09.11)

————————————————————————————————

„Islandzkie dzieci mogą jeść słodycze tylko w sobotę. Dobrze, że ta zasada nie obejmuje muzyki tworzonej przez zespół Prinspóló. Grupa, która swoją nazwę zawdzięcza popularnemu w Islandii polskiemu wafelkowi Prince Polo, w środowy wieczór zagrała w Fabrystrefie. Mimo okrojonego składu (Lóa Hjálmtýsdóttir pojechała w trasę koncertową z zespołem FM Belfast), zespół świetnie poradził sobie z graniem na żywo. Brawa należą się przede wszystkim niezwykle żywiołowej sekcji rytmicznej, która szybko rozbujała słuchaczy. Grupa nie miała też żadnych problemów z nawiązaniem kontaktu z publicznością (choć śpiewała w języku islandzkim). Widownia nie tylko nie chciała wypuścić muzyków ze sceny, ale też… zasypała ich wafelkami Prince Polo. – Już nie mogę się już doczekać soboty – skomentował prezent Svavar Pétur Eysteinsson. Zanim jednak zespół uraczy się słodyczami, zagra jeszcze w Polsce dwa koncerty. Najbliższy z nich już w czwartek w Ostrzeszowie.”

(Gazeta Wyborcza, autorka: Olga Szymkowiak, 22.09.11)

Click here to view the embedded video.

Stowarzyszenie Fabrykancka to powołana w 2007 roku, niezależna organizacja skupiająca młodych i twórczych entuzjastów miasta Łodzi. Pierwszym dużym projektem Fabrykanckiej było przygotowanie internetowej platformy dla miłośników miasta – fabrykancka.pl. Koncentrując się na trzech działach: Kultura, Urbanistyka i Historia, stworzyli „żywe kompendium” wiedzy o mieście i jego mieszkańcach.

Fabrykancka jest szczególnie kojarzona z działaniami mającymi na celu ochronę zabytkowej i historycznej architektury miasta. Od momentu powstania stara się zwrócić uwagę na potrzebę ochrony architektonicznego dziedzictwa Łodzi w tym budownictwa postindustrialnego. Swoimi akcjami stara się przekonywać, jak wielkim kapitałem jest fabryczne dziedzictwo Łodzi i jak istotne jest ono dla budowania tożsamości jej mieszkańców.

źródło: http://www.culturecongress.eu/videoblog/video/videoblog_lodz_fabrykancka

Kev Fox to Brytyjczyk, który z jakiś względów upodobał sobie Polskę. Tej dziwnej sympatii zawdzięczam czarujące półtorej godziny na łódzkiej FabryScenie.

Muszę się przyznać, że nie jestem fanką muzyki akustycznej, zwłaszcza jak ogranicza się ona do jednej gitary. Jakimś jednak cudem (obstawiam przejmujący nastrój muzyki i piękne, choć czasami banalne teksty) pan Fox mnie zaczarował. może dlatego, że jego występ nie opierał się tylko do akustycznej gitary, ale był wspomagany przez pełen zespół. Choć przyznać muszę, że i te solowe fragmenty Keva też przemawiały do mojej wrażliwej części natury. W dodatku Brytyjczyk zadbał, żebyśmy się zbyt szybko nie znudzili i pomiędzy nastrojowe melodie wplótł też trochę postrockowego brzmienia. I to nie tego akustycznego, a mocarnego z elektryczną gitarą. Co więcej zasługuje na pochwałę fakt, że Kev tego wieczoru uraczył nas czterema bisami… TAK, czterema!!! Coż więcej mogę napisać? No chyba tylko tyle, że mam nadzieję, że szybko wróci on do Łodzi.

Zapraszam do obejrzenia fotorelacji z tego koncertu!

źródło: http://www.uwolnijmuzyke.pl/fotorelacja-z-koncertu-kev-fox-band-w-lodzi

Ma wielu fanów w Anglii, i to nie tylko w jego bazie – Manchesterze. Podczas pierwszej trasy po Irlandii sprzedał 800 kopii debiutanckiej EP-ki w ciągu ledwie dwóch tygodni, a ostatnio na kolana przed jego brodatym obliczem padła Walia. We wtorek w FabryStrefie zagra Kev Fox z zespołem.

Pochodzący z Middlesbrough wokalista i gitarzysta przyjedzie do Łodzi po raz pierwszy. W niektórych polskich miastach ma już jednak wierną publikę – obecna trasa jest jego czwartą w naszym kraju.

Click here to view the embedded video.

Kapelusik, broda, gitara akustyczna i głos to atrybuty, po których najłatwiej Foxa rozpoznać. Ten głos – łagodny, ale głęboki, silny, ale z nutą melancholii – każe powracać słuchaczom na kolejne koncerty i odtwarzać w nieskończoność nieliczne teledyski w internecie. Od jesieni jest tych nagrań więcej, bo ofiarą Foxa padł Andrzej Smolik. Ich wspólny utwór promował jesienią najnowszy album znakomitego producenta.

Click here to view the embedded video.

Kev Fox przywiezie zapewne ze sobą egzemplarze debiutanckiego longplaya pt. „King For A Day”. Materiał na niego zarejestrował w 300-letnim walijskim kościele.

Wtorek (31 maja). FabryStrefa, ul. Piotrkowska 138/140. Początek o godz. 20. Bilety: 10 zł.

“An Island” – ekranizacja muzyki

Wyjątkowe dzieło reżysera Vincenta Moona i zespołu Efterklang.

Click here to view the embedded video.

31 marca w FabrySTREFIE odbył się pokaz filmu Vincenta Moona zatytułowanego “An Island” – impresji o zespole Efterklang zilustrowanej ich muzyką. Był to jeden z licznych, darmowych pokazów, jakie zostały zorganizowane przez fanów zespołu na całym świecie od lutego do końca marca, a zatem jedna z ostatnich, jeśli nie ostatnia okazja, żeby zobaczyć ten film w takiej formie. Reżyser zgodził się na całkowicie odmienny od tradycyjnego sposób rozpowszechniania tego filmu. Każdy kto chciał, mógł zorganizować taki pokaz, jednakże pod czterema warunkami: po pierwsze projekcja musiała być darmowa, po drugie minimalna liczba widzów to 5 osób, trzecim warunkiem była otwartość dla wszystkich zainteresowanych. Ostatnim warunkiem było uzyskanie akceptacji i weryfikacja dokonana przez zespół i Vincenta Moona (podaję za stroną http://anisland.cc/home/host-a-screening).

Film zaczyna się od sceny, w której członkowie zespołu płyną na wyspę Als. Wszystko kręcone jest z bardzo bliska. Obraz jest niestabilny, ciemny, niedoświetlony. Zasady “dogmy” zostają w pełni zachowane. Zabieg to w pełni świadomy i charakterystyczny dla muzycznych impresji Vincenta Moona. Płyniemy na wyspę wraz z zespołem. Poczucie izolacji rośnie wraz z oddalaniem się od stałego lądu, ale jednocześnie możemy spojrzeć na wszystko z szerszej perspektywy, bardziej dojrzale. Zespół wraca do miejsca, z którego się wywodzi, w którym jego członkowie odkryli w sobie i rozwinęli swoją muzyczną pasję. Dzięki reżyserowi możemy znaleźć się u źródeł muzycznych inspiracji Efterklang.

Muzycy poszykują idealnego brzmienia w szumie deszczu nagrywanym przy pomocy rejestratora dźwięku, chodząc po lesie z odbiornikiem radiowym, próbując dostroić się do “odpowiedniej fali” lub wydobywając dźwięki z różnych przedmiotów uderzanych, rzucanych czy pocieranych o siebie, co przywodzi na myśl eksperymenty, jakie członkowie Depeche Mode robili podczas nagrywania Construction Time Again w 1983 roku. Oczywiście Efterklang nie jest zespołem grającym muzykę industrialną, Depeche Mode zresztą też nie, ale duch eksperymentatorski pozostaje ten sam.

Gdybym miał jednym zdaniem odpowiedzieć na pytanie o czym jest ten dokument, to wskazałbym jednoznacznie na dorastanie, dojrzewanie, inicjację w dorosłość. Przejście od prób organizowanych w stodole do występów w salach koncertowych całego świata. Intymne doświadczanie muzyki, wspólne muzykowanie. Wszystko to przeplatane wspomnieniami o początkach zespołu.

Moja ulubiona scena to zrealizowana jednym długim ujęciem piosenka “Alike”, gdzie podglądamy uczestników wspólnego muzykowania, a kamera podchodzi tak blisko wokalisty, że bliżej już się nie da. W proces powstawania muzyki zaangażowani są wszyscy i wszystko wokół. Nawet przebijane balony oraz ścieranie podłogi szczotką tworzą uzupełnienie warstwy rytmicznej. Sądzę, że ten fragment jest kluczowy dla zrozumienia idei filmu. Muzyka Efterklang wyrasta ze społeczności wyspy Als, z idei wspólnych spotkań, wchodzi w głębokie i intymne relacje zarówno ze słuchaczami, jak i z wykonującym ją zespołem. Niesie ze sobą ogromną, kreatywną siłę, która pcha do tworzenia i sprawi, że wśród dzieci śpiewających wraz z zespołem w utworze “Me Me Me The Brick House”, pochodzącym ze strony b singla “I Was Playing Drums”, znajdą się następcy Efterklang.

Radek Chudzik
http://www.uwolnijmuzyke.pl/an-island-ekranizacja-muzyki

11 stycznia w FabrySTREFIE pierwsza odsłona „Kosmopolitanii” – cyklu wykładów, dyskusji, koncertów i projekcji filmowych poświęconych kosmopolityzmowi i futuryzmowi