Ostatnia, pożegnalna wystawa w FabrySTREFIE dotyka problemu kreatywności i innowacyjności, stającej w opozycji do ustalonych reguł. Prezentacja może być odczytywana zarówno jako komentarz do otaczającej nas rzeczywistości, jak i uniwersalne przesłanie na temat pomysłowości, pracy, ambicji, zaangażowania.

Wystawa zaprojektowana przez Michała Justynę i Błażeja Filanowskiego ma charakter narracyjny: każda kolejna instalacja, obraz lub projekcja przedstawia inny etap, przez który przechodzi każde twórcze i niekonwencjonalne przedsięwzięcie. Wystawa zaczyna się od instalacji nawiązującej do marzeń i planów, często szalonych lub wręcz utopijnych, i kieruje nas ku upragnionej chwili ich realizacji. Sytuację wspólnej pracy i nadziei na sukces obrazuje rysunek autorstwa Jana Jubaala Wasińskiego. Kolejne elementy wystawy to komentarz do trudu włożonego we wdrożenie pomysłu i wreszcie do momentu konfrontacji ze skostniałym systemem oraz partykularnymi interesami, których powodzenie często zależy od przeforsowania nieuzasadnionych rozwiązań. Kreatywność i innowacyjność to zawsze „walka na dwa fronty”: z jednej strony podjęcie ryzyka i włożenie wysiłku w coś, czego efektu przewidzieć nie można. Z drugiej strony to zmaganie z zewnętrznymi trudnościami: niezrozumieniem, zawistną krytyką oraz brakiem wyrozumiałości. Podobne problemy dotyczą każdej twórczej osobowości, bez względu na epokę – dlatego elementy wystawy utrzymane są w eklektycznej estetyce, tworząc wrażenie bliżej niezdefiniowanego okresu w historii.

W ostatnich latach hasła kreatywności i innowacyjności często padają w zarówno w mediach, jak i w gospodarczych planach. Łódź, marząc o prosperity i szukając drogi samookreślenia, ogłosiła się miastem „przemysłów kreatywnych”. Jednak tworzenie przyjaznego systemu dla twórczych rozwiązań nie jest łatwe. Niekontrolowana otwartość otwiera pole do nadużyć finansowych lub realizacji bezużytecznych przedsięwzięć, a zbytnia nieufność powoduje, że miejsce na „kreatywność” pozostaje jedynie na poziomie administracyjnych zarządzeń. Dlatego pomimo „unijnych programów” i medialnych haseł, nowatorskie, twórcze przedsięwzięcia zawsze są trudne do realizacji i do oceny.

Autorzy wystawy nie stawiają jednak tezy, że działania tego typu prowadzą w „ślepą uliczkę”. Zwiedzających wystawę wita ciepło hawajskie słowo „Aloha!”. Oznacza ono jednocześnie: pokój, współczucie i miłość, może być także używane jako powitanie lub pożegnanie. To wieloznaczne i uniwersalne, a zarazem krótkie słowo sugeruje, że koniec może być początkiem czegoś nowego. I choć żal włożonej pracy, sukcesów i osiągnięć, zawsze trzeba być przygotowanym na fiasko niekonwencjonalnych rozwiązań. Zamiast żałować i tracić nerwy, lepiej odpocząć, wyjechać na wakacje, pomyśleć o odległych krainach i innym stylu życia! Aloha, przybywajcie!

Wernisaż 26 stycznia 2011 r., godzina 19.00
Wystawa czynna w czasie Festynu 26, 27, 28 stycznia.

Miejsce: FabrySTREFA, Piotrkowska 138/140 (wejście przez klubokawiarnię Spaleni Słońcem lub od strony Roosevelta 10).
Wstęp wolny.

FabrySTREFA wkrótce zniknie z kulturalnej mapy Łodzi. Po trzech latach intensywnej działalności Stowarzyszenie Fabrykancka zaprasza na pierwszy pożegnalny festyn, na który złoży się wystawa, koncerty, zabawa na plaży oraz wyprzedaż pamiątek.

Na początku lutego opuszczamy przestrzeń fabryki Ramischa, której użyczył nam nasz mecenas, firma Orange Property Group. Przez ten czas na 600 m kwadratowych powierzchni „odziedziczonej” po dyskoncie „Biedronka” stworzyliśmy tętniący życiem, twórczy konglomerat. Kiedy startowaliśmy z naszą inicjatywą w 2008 roku, fabryka była niemal opustoszała. Dziś w tym miejscu powstał szereg ciekawych miejsc: sklepy, pracownie, klubokawiarnie, które uczestniczą w projekcie Off Piotrkowska. Użyczana nam przestrzeń
w bieżącym roku także zostanie przeznaczona pod wynajem.

W ramach festynu 26 stycznia o godzinie 18.00 zapraszamy na otwarcie ostatniej wystawy w galerii FabrySTREFA. Ekspozycja przygotowana przez Błażeja Filanowskiego i Michała Justynę we współpracy
z Janem Jubaalem Wasińskim dotyka problemów kreatywności, niezależności i wspólnej pracy. Po otwarciu zapraszamy na krytą plażę oraz zabawę do białego rana. Na kolejne dni, 27 i 28 stycznia, planujemy spotkanie z różnorodnymi muzycznymi stylami. W piątek atrakcją wieczoru będzie koncert zespołów:
Low-Cut oraz artyści „niespodzianki”. Następnego dnia na fabrySCENIE zagrają: How How oraz Peve Lety (Indigo Tree). W nocy pojawi się także Wiktor Skok. W czasie trzech dni funkcjonować będzie stoisko z pamiątkami i kuriozami zebranymi przez stowarzyszenie. Będzie można na nim nabyć plakaty, pocztówki, pofabryczne pamiątki, meble, gadżety z sieci „Biedronka”, a także wyjątkowe, limitowane wydawnictwo płytowe, na które składają się utwory zespołów, które wystąpiły na fabrySCENIE. Ostatnim akcentem będzie międzynarodowe Afterparty. W jego program wejdą dwa koncerty: 8 lutego wystąpią zespoły z Islandii i Australii, a pierwszy tygodniowy festyn w tym mieście zakończy Selfbrush z Czech (10 lutego).

Od przyszłego miesiąca Stowarzyszenie Fabrykancka może pozwolić sobie na działanie na „niższych obrotach”. To doskonały czas na przemyślenia, podsumowania oraz odrobinę relaksu. Zanim jednak wyjedziemy na „urlop” zapraszamy na ostatnie pożegnalne wydarzenie. Mamy nadzieje, że was nie zabraknie!

Wydarzenie na Facebooku: https://www.facebook.com/events/220501161369859

BILETY za 5 – 10 złotych
Bilety dostępne od 20 stycznia w:

• klubokawiarni Owoce i Warzywa – ul. Traugutta 9 w Łodzi
• cafe barze Spaleni Słońcem w fabryce Ramischa {OFF Piotrkowska} – ul. Piotrkowska 138/140 w Łodzi
• bilety dostępne także w fabrySTREFIE przed i w trakcie koncertów.

PROGRAM
26 stycznia (czwartek)
19.00 Otwarcie wystawy
19.30 Otwarcie stoiska z pamiątkami
20.00 Muzyczny performance i zabawa na plaży
(wstęp bezpłatny)

27 stycznia (piątek)
16.00 Dostępna wystawa, plaża oraz stoisko
20.00 Koncerty:
Low-cut – http://soundcloud.com/low-cut-band
+ artyści „niespodzianki”
i zabawa przy muzyce na żywo
(wstęp 5zł)

28 stycznia (sobota)
13.00 Dostępna wystawa, plaża oraz stoisko
20.00 Koncert:
How How – http://soundcloud.com/how_how
Peve Lety (Indigo Tree) – http://indigotree.bandcamp.com
+ artyści „niespodzianki”
(wstęp 5zł)
23.00
Wiktor Skok

MIĘDZYNARODOWE AFTERPARTY
8 luty:
21.00 Koncerty (wstęp 10zł):
Phia

Click here to view the embedded video.

Click here to view the embedded video.

Owls of the Swamp – http://soundcloud.com/owlsoftheswamp

Click here to view the embedded video.

10 luty:
20.00 Koncert (wstęp 5zł):
selFbrush

Click here to view the embedded video.

Miejsce: FabrySTREFA, Piotrkowska 138/140 (wejście przez klubokawiarnię Spaleni Słońcem lub od strony Roosevelta 10)
https://www.facebook.com/events/220501161369859

Stowarzyszenie Fabrykancka zaprasza na kolejne wydarzenie z cyklu KOSMOPOLITANIA. Tym razem odbędzie się (po sąsiedzku) w klubie DOM (Piotrkowska 138/140). FabrySTREFA zbliża się wielkimi krokami do zakończenia swojej trwającej  trzy lata działalności. Mamy nadzieję, że DOM na dłużej udzieli azylu KOSMOPOLITANI. Z tej okazji Stowarzyszenie Fabrykancka dziękuje za współpracę wszystkim wykładowcom i artystom biorącym udział w wydarzeniu, wspaniałej publiczności oraz organizatorowi i pomysłodawcy cyklu – Marcinowi Prytowi. Życzymy kolejnych udanych edycji!

KOSMOPOLITANIA 8-E SPOTKANIE
REALNY KOSMOPOLITYZM
KOSMOPOLITYZM W RZECZYWISTOŚCI
/INDUSTRIALNA MUTACJA

- MACIEJ CHMIELIŃSKI
Pytanie o miejsce państwa i narodu, zjednoczonych w pojęciu „państwa narodowego” w nowym, zróżnicowanym świecie, staje się coraz bardziej palące nie tylko w tych państwach, w których proces różnicowania jest znacznie zaawansowany, ale również w tych, w których proces ten dopiero się rozpoczyna. Tak właśnie jest z państwami Europy wschodniej, które stosunkowo niedawno wyszły zza żelaznej kurtyny i zaczęły uczestniczyć w procesach globalizacyjnych. Wcześniejsza izolacja tych państw przyczyniła się do tego, że ich społeczeństwa narodowe są wciąż jeszcze kulturowo i etnicznie bardziej homogeniczne, niż jakiekolwiek społeczeństwo Europy Zachodniej. Nie dziwi więc, że świadomość potencjalnej kulturowej integracji i wieloetnicznej, wielorasowej przyszłości, właśnie na wschodzie Europy wywołuje największe emocje.

Maciej Chmieliński ( ur. 1971 ) Profesor UŁ. Główny obszar zainteresowań to doktryny polityczne i prawne XX i XIX wieku. W zakresie myśli politycznej specjalizuje się w myśli niemieckiej oraz klasycznym liberalizmie, libertarianizmie i indywidualistycznym anarchizmie. W zakresie myśli prawnej, w filozofii kary i penologii. Autor trzech książek, „Atomizm a indywidualizm. Rozważania nad myślą polityczną i prawną Wilhelma von Humboldta” (2004), Historia myśli politycznej (Łódź 2005) i „Max Stirner. Jednostka, społeczeństwo, państwo” (2006), oraz licznych artykułów. W Kosmopolitanii prowadzi cykl wykładów o kosmopolityzmie.

- MAGDALENA MOTYL SKONIECZKO/
KUBA SKONIECZKO
Fabryki, ulice, podwórka – migawki z podróży po przemysłowej spuściźnie Łodzi i nie tylko. Te 40 minut to kronika miasta odchodzącego; impresje z miejsc które już w takiej postaci nie istnieją – zdemolowanych przez buldożery bądź zaadaptowanych na inne cele. Komplementarnie set (anty)muzyki okołoindustrialnej – maszynowe serie, militarne marsze, hałaśliwe pętle i buczące drone’y.

Opuszczone fabryki interesują nie tylko złomiarzy. Magdalena Motyl-skonieczko i Kuba Skonieczko z aparatami w dłoniach eksplorowali zamknięte hale, zrujnowane ceglane budynki, obskurne podwórka łódzkich i podłódzkich fabryk. Fotograficzne trofea zaprezentują w czwartek (12 stycznia) podczas ósmej odsłony cyklu „Kosmopolitania” w klubie Dom. Podczas 40-minutowego pokazu Kuba Skonieczko miksować będzie muzykę industrialną

12-01-2012; CZWARTEK; GODZINA 20:00
WSTĘP WOLNY
DOM Piotrkowska 138/140, Łódź, Poland

Teatr Fabryczny zaprasza na premierę spektaklu pt. W sprawie uwodzenia według „Dziennika uwodziciela” Sørena Kierkegaarda

scenariusz i reżyseria: Marek Strąkowski
obsada: Piotr Augustyniak, Barbara Gortat, Dorota Wiśniewska, Dominika Ciurzyńska, Karolina Stachurska, Marta Urbaniak

Premiera:
30 listopada, godz. 19.00
FabrySTREFA, ul. Piotrkowska 138/140 Łódź

wstęp wolny

Spektakl W sprawie uwodzenia rozgrywa się na dwu płaszczyznach; w historię nietypowego romansu wplatają się wątki z protoegzystencjalnej filozofii Kierkegaarda. Główny bohater traktuje miłość jak zadanie do spełnienia się w świecie własnych pragnień i fantazji. Tworzy sobie nie tylko wyobrażenia o procesie zakochiwania się, ale i strategie uwodzenia samego siebie. Jego rzeczywistość jest życiem złożonym z idei, która choć wymyślona, staje się realnym doświadczeniem codzienności.

Nieudany romans i zerwane zaręczyny kochanków, ukazują, że to, co było istotą ich związku polegało właściwie na samouwiedzeniu przez ich własną racjonalność i ideały. Miłość, która wydaje się jedynie przydarzać – powodując uniesienia, ale także tęsknoty, cierpienia i upadki – okazuje się tutaj tylko konsekwencją podjętych działań i indywidualnej myśli.

Spektakl w warstwie formalnej odwołuje się wprost do głównych idei filozofii Kierkegaarda m.in. do słynnego postulatu o konieczności wnikania filozofii w istnienie człowieka i jego wartości etyczne. Jego narracja uwzględnia konstrukcję filozoficzną, w której podstawową cechą istnienia ludzkiego jest jego czasowość a skoro istnienie ludzkie jest stawaniem się, to jedność myśli ludzkiej i życia człowieka w określonym czasie może wystąpić tylko w teatrze.
Prawda w teatrze obiektywizuje subiektywną prawdę odbiorcy w sposób, w którym „człowiek jako synteza skończoności i nieskończoności, czasowości i wieczności, konieczności i wolności” przestaje myśleć wstecz i żyć naprzód i w teraźniejszości teatralnej dialektyki odnajduje konieczność wyboru.

KOSMOPOLITANIA/ ZJEDNOCZONA EUROPA / JAZZ I AWANGARDA

od 14-11 w Fabrystrefie trwa wystawa UNITED STATES OF EUROPE http://www.go-use.eu/ a 16-11 przy okazji kolejnej Kosmopolitanii jeden z kuratorów wystawy prof. dr hab. Ryszard Kluszczyński opowie o idei zjednoczonej Europy jak widzą to współcześni artyści, o projekcie i perspektywach tej opcji w dobie kryzysu.

O 21.15 wykład dr Przemysława Strożka: „JAZZ i sztuka awangardy”
Kontynuacja tematu rozpoczętego urodzinami Johna Coltrane’a na szóstym spotkaniu Kosmopolitanii.

ZAPRASZAMY OD 20:00

20:00 ZWIEDZANIE WYSTAWY
20:30 RYSZARD KLUSZCZYŃSKI
21:15 PRZEMYSŁAW STROŻEK

Jazz przyjęty został w awangardowych środowiskach artystycznych międzywojennej Europy z ogromnym entuzjazmem. Był symbolem wolności, łamania z góry ustalonych zasad, nieustającego eksperymentu, wyzwolenia. Podczas gdy czarnoskóra Josephine Baker tryumfowała w Paryżu, w całej Europie zaczęły formować się jazzbandy, naśladujące styl Nowego Orleanu. Jazz przenikał do Europy w formie egzaltacji czarnej kultury i amerykańskiej nowoczesności, stając się metaforą „technologicznego prymitywizmu”. Fascynował awangardowych artystów nie tylko jako muzyka, ale przede wszystkim kulturowy fenomen: wyraz połączenia ducha dawnej Afryki z nowoczesnością amerykańskiego życia; prymitywizmu z dynamicznym rozwojem technologii; „białej” rasy/kultury z „czarną”, konstruując pewien model nowej tożsamości we współczesnym świecie.

OCZYWIŚCIE WSTĘP WOLNY!!!!!

Jaka jest kondycja tożsamości europejskiej? Czy pan O’Keeffe z Irlandii czuje się Europejczykiem w mniejszym czy większym stopniu niż pani Stylianou z Cypru? A Ty, w jakim stopniu czujesz się Europejczykiem? Projekt artystyczny „Stany Zjednoczone Europy” (ang. United States of Europe, U.S.E) szuka odpowiedzi na te pytania poprzez mobilną wystawę w dziesięciu krajach europejskich. Po raz pierwszy wystawa prezentowana będzie w Łodzi, w Polsce, od 14 listopada do 4 grudnia pod patronatem Polskiej Prezydencji 2011. Cykl wystaw będzie trwał dwa lata.

Stany Zjednoczone Europy (U.S.E), projekt współpracy na dużą skalę dotyczący tożsamości europejskiej, będzie prezentowany w przestrzeni publicznej, galeriach oraz muzeach w Polsce, Finlandii, Bułgarii, na Litwie, w Portugalii, na Cyprze, w Niemczech, Belgii, Francji i Irlandii do wiosny 2013 roku.

Celem projektu jest debata i zaangażowanie w sprawy Europy dzięki przedstawieniu w różnych wymiarach problemu tożsamości europejskiej za pośrednictwem wielu dziedzin i różnych punktów widzenia. Na U.S.E składają się cztery elementy: podczas wystawy prace artystów (filmy, zdjęcia, instalacje) są konfrontowane z wywiadami ze studium socjologicznego. Laboratorium multimedialne — samo w sobie będące sztuką — łączy wymiar dokumentalny z artystycznym i stanowi serce wystawy. Seria uzupełniających debat umożliwi dyskusję i wyrażenie poglądów na zagadnienia polityczne, społeczne i kulturalne dotyczące Europy.

Otwarcie w Łodzi: 14 listopada 2011 r. | 18:00 – 21:00
Czas trwania wystawy w Łodzi, Polska: 14 listopada – 4 grudnia 2011 r,

Godziny otwarcia: poniedziałek-sobota 12.00-18.00

Miejsca:
FabrySTREFA (ul. Piotrkowska 138/140), Off Piotrkowska (ul. Piotrkowska 138/140), Galeria Manhattan, (ul. Wigury 15), Zona Sztuki Aktualnej (ul. Tymienieckiego 3), Galeria (ul. Piotrkowska 118)

Europy: różnorodność. Trzech kuratorów: Ryszard W. Kluszczyński (Polska), Anna Bitkina (Rosja), Sinziana Ravini (Szwecja/Francja), dokonało wyboru artystów. Wszyscy oni pochodzą z wielonarodowościowych i wielokulturowych środowisk i borykają się z problemem tożsamości. U.S.E prezentuje prace następujących artystów: Luchezar Boyadjiev (Bułgaria), Anna Konik (Polska), Gerda Lampalzer (Austria), Maria Lusitano Santos (Portugalia), Deimantas Narkevicius (Litwa), Artur Żmijewski (Polska), Jean-Charles Hue (Francja), Kaarina Kaikkonen (Finlandia), REINIGUNGSGESELLSCHAFT (duet artystów, Niemcy), Tanja Muravskaja (Estonia), Kennedy Browne (duet artystów, Irlandia), Apostolis Polymeris (Belgia), Kyriaki Costa (Cypr) i Anu Pennanen (Finlandia). Artysta multimedialny Janis Garancs (Estonia) stworzył interaktywne laboratorium. Jest to hybrydowa platforma komunikacyjna dla Europejczyków, która ma zachęcić odwiedzających do wymiany zdań i interakcji w czasie rzeczywistym. Inicjatorką projektu i twórcą koncepcji wystawy jest Johanna Suo (Szwecja/Francja).

Rdzeń zespołu socjologów stanowią: prof. Andrzej Piotrowski, dr Tomasz Ferenc (Uniwersytet Łódzki) i dr Lyudmila Nurse (Oxford XXI, Wielka Brytania). Dziesięć lokalnych grup socjologów przeprowadziło po pięć wywiadów w każdym z krajów uczestniczących w projekcie.

Debata w Łodzi będzie dotyczyła aspektu socjologicznego projektu: „Europejskość jako doświadczenie biograficzne a znaczenie głosów «wielu» z różnych perspektyw”.

U.S.E koordynowany przez Goethe-Institut w Paryżu oraz; Uniwersytet Łódzki, Polska; Lasipalatsi Film and Media Centre, Finlandia; Red House, Bułgaria; Centre of Culture and Art Initiatives, Litwa; Transforma, Portugalia; Pharos Arts Foundation, Cypr; AIDA, Belgia; L’art au quotidien, Francja oraz Cork Vision Centre, Irlandia.

Wystawa w Łodzi powstała dzięki wsparciu Urzędu Miasta Łodzi, Urzędu Marszałkowskiego w Łodzi, IBIS Hotel Łódź, Leopold-Mayer Foundation,Volfoni, Galerii Manhattan, Stowarzyszenia Fabrykancka, OPG Orange Property Group, Zony Sztuki Aktualnej, Miejskiej Galerii Sztuki, Restauracji „ANALOGIA”.

Partnerzy stowarzyszeni: National Sculpture Factory Ireland, Motorenhalle Dresden, European University Cyprus, Instytut Europejski w Łodzi

„Rozwój Łodzi i regionu może następować w oparciu o kulturę. Jesienny Regionalny Kongres Kultury ma na celu rozpoczęcie publicznej debaty nad diagnozą stanu kultury i regionalną polityką w tym obszarze.” – tymi słowami zaczyna się oficjalny komunikat odnośnie Regionalnego Kongresu Kultury 2011. Zaproszono na niego przedstawicieli zarówno publicznych instytucji, jak i aktywnych organizacji pozarządowych. Stowarzyszenie Fabrykancka także otrzymało zaproszenie – dziękujemy, nie skorzystaliśmy.

Wracając do cytowanego fragmentu: „Kongres (…) jest rozpoczęciem debaty nad diagnozą stanu kultury” – to wzbudza w nas konsternację. Według organizatorów debata rozpoczyna się na kongresie? Czujemy się jak Ijon Tichy na Kongresie… Futurologicznym, w opowiadaniu Stanisława Lema. Bohater zostaje zaproszony na ważny kongres, zwołany w sytuacji poważnych społecznych niepokojów wywołanych skażeniem i przeludnieniem. W czasie Kongresu wybuchają zamieszki, a służby bezpieczeństwa wypuszczają gaz halucynogenny. Od tej pory bohater żyje albo w imaginacji, albo w rzeczywistości – nie wie dokładnie, czy już odzyskał przytomność, czy to kolejna projekcja. Pragnie wrócić do rzeczywistości, ale ciężko mu ją zidentyfikować.

Łódzki kongres według jego organizatorów „rozpoczyna” dyskusję nad stanem kultury w mieście. Proszę nie odbierać tego wywodu jako pastwienia się nad małym nieporozumieniem w tekście prasowym. Przytoczone sformułowanie jest jednym z wielu symptomów niebezpiecznego zjawiska: permanentnego gubienia zgromadzonej w tym mieście wiedzy. Dyskusję o kulturze prowadzi się w Łodzi od lat: miała ona miejsce w latach 90., na początku nowego milenium i wreszcie w ostatnim czasie, kiedy, za sprawą Nowego Centrum Łodzi i starań o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury 2016, znalazła się ona w centrum zainteresowania mediów. Porażka w ESKa była wstrząsem nie tylko dla świata kultury, ale i dla rzeszy mieszkańców. Pojawiły się liczne głosy krytyczne wobec funkcjonującego systemu, w tym apel o „Szacunek dla Łódzkiej Kultury”, w którego przygotowaniu braliśmy aktywny udział.

Postulaty zawarte w apelu w większości odpowiadały naszemu stanowisku. Stanowisku, które jest od dawna wyklarowane i wielokrotnie przedstawiane władzom, w tym pani prezydent Agnieszce Nowak  i panu Jakubowi Wiewiórskiemu z Wydziału Kultury. Wymieńmy choćby dwie istotne kwestie, które poruszaliśmy, czyli stosunek do łódzkiego dziedzictwa i „małe granty”. O naszej kulturze świadczy szacunek dla dziedzictwa i historii, w tym dla historycznej zabudowy. W tej kwestii jednak nadal toczą się dyskusje, a nawet są posiadacze zabytków, którzy ponoć „nie wiedzą”, że w Łodzi są jakieś zabytki (nawet gdy są to zadbane pałace wpisane do rejestru). Czekamy, aż wreszcie odpowiedzialne organy zaczną egzekwować obowiązujące prawo w tym zakresie. W tym zabezpieczanie rozpadających się obiektów. Kolejna kwestia to wprowadzenie przejrzystego system dotacji, a także „małych grantów” dla instytucji, organizacji i osób fizycznych działających w obszarze kultury – niewielkich sum dofinansowania, których zdobycie byłoby możliwe co kwartał. Taki elastyczny system pozwoliłby wzmocnić regularną aktywność twórczą, ponieważ obecny sposób finansowania tworzono głównie z myślą o dużych wydarzeniach, odbywających się raz do roku. Wszystko to nie jest wyłącznie naszym „copyright” – to rzeczy (z pozoru) oczywiste, powtarzane przez wielu znawców tematu.

Doceniamy, że forma kongresu ma (teoretycznie) nie wykluczać nikogo i stwarzać warunki do konfrontacji poglądów różnych środowisk. Zawsze jesteśmy zwolennikami rozmowy i konstruktywnej krytyki. Otwarte pozostaje pytanie, czy panelowe debaty i wykłady spełnią pokładane w nich nadzieje. Niestety warsztaty DNA miasta, które początkowo wydawały nam się wartościowe ze względu na „zewnętrzne” (pozałódzkie) spojrzenie organizatorów, okazały się w swojej formule zbyt sztywne i nieprzemyślane, tak więc nie przyniosą wiele pożytku.

Powodem naszej nieobecności na Kongresie jest wrażenie, że będzie to „Regionalny Kongres Futurologiczny”. Zapętleni w kolejnych projektach oraz w medialnych lub panelowych dyskusjach, możemy trwać w marazmie bez końca. Zamiast tego wolimy zapytać: kiedy wrócimy do rzeczywistości? Rzeczywistości, która mogłaby się ujawnić w konkretnym, w projekcie reform wydziału kultury – publicznie udostępnionej propozycji, która stałaby się przedmiotem dyskusji na spotkaniu. Diagnozy i pomysły, jeśli przedstawiciele władz nadal odczuwają ich niedostatek, można zebrać poprzez ankiety lub indywidualne spotkania (tego rodzaju „badania” przeprowadzono, choć niezbyt kompleksowo). Natomiast kongres w obecnej złej sytuacji, powinien być dyskusją nad konkretnym dokumentem, w którym kultura zostanie wprowadzona w szerszy kontekst dziedzictwa historycznego, urbanistycznego, problemów jakości życia w mieście, ekonomii oraz współpracy kultury i biznesu. Zamiast tego mamy formułę opartą na powtarzaniu przez poszczególne osoby swoich obserwacji i pomysłów.

Pojawiają się opinie, że łódzkie środowisko jest mało aktywne, że młodzi ludzie nie formułują mocnego głosu w sprawach kultury, bo nie są zaangażowani. To wygodne stanowisko dla władz miasta, ale tak nie jest. Wiele osób zostało po prostu skutecznie zniechęconych do działania, zrezygnowało po wielu pochłaniających czas i energię, a nieprzynoszących skutków próbach. Łódź jest trudnym polem działań twórczych i kreatywnych. Urzędnicy stworzyli źle działający system, który absorbuje konkretne środki, co jednak nie przekłada się na kondycje lokalnego środowiska artystycznego. W mieście niewiele jest miejsc na artystyczne pracownie i kreatywne działania (choć tę lukę zaczynają zapełniać prywatni właściciele budynków). Popyt wewnętrzny na kulturę jest ograniczony, głównie z powodu niskich zarobków (bilety na koncerty na FabrySCENIE kosztują 10 zł i jest to cena niska w porównaniu z innymi miastami, choć koszty organizacji są zbliżone). Nie dziwi więc fakt, że wiele inicjatyw wyprowadza się z Łodzi lub wybiera świadome ,,zejście do podziemia”.  FabrySTREFA (lokacja w prywatnym budynku) działa wyłącznie dzięki wsparciu prywatnych sponsorów i wolontaryjnej pracy członków stowarzyszenia. Tylko dzięki temu udało nam się zrealizować tak wiele inicjatyw. FabrySTREFę tworzymy po zajęciach na uczelniach lub po godzinach pracy zarobkowej. Nie mamy czasu na kolejne nie efektywne debaty i „klepanie nas po ramieniu”.  Nigdy nie otrzymaliśmy od władz wsparcia finansowego (o nie wnioskowaliśmy na początku działalności), ale też nie doczekaliśmy się reakcji czy choćby stanowiska w sprawie wielu propozycji i interwencji dotyczących zabytków, ulicy Piotrkowskiej, urbanistyki, kultury. Wszelkie zgłaszane pomysły i wnioski miesiącami oczekiwały na rozpatrzenie, po czym otrzymywaliśmy odpowiedź odmowną lub (częściej) żadną. Wydział Kultury nie wykazywał nigdy zainteresowania nasza działalnością, ale widać obserwuje nas. Świadczy o tym fakt, że na kilka tygodni przed planowanym przez miasto wydarzeniem, prosił nas o nieodpłatne użyczenie przestrzeni FabrySTREFY na ten cel.

Zadaliśmy sobie pytanie: czy idąc na Kongres, wrócimy na poziom halucynacji, czy zyskamy szansę, by dyskusja zbliżyła się do rzeczywistości? Czy kongres to zmiana czy pozór zmiany? Ile czasu i energii możemy poświęcić, aby uczestniczyć w symulacji? Nasze stanowisko jest jasne, a działania mówią same za siebie. Teraz to my czekamy na konkrety. Wciąż mamy nadzieję, że one się pojawią. Oby wtedy również nie zabrakło czasu i zaproszenia do dyskusji.